Net als de Gold Rush aan het eind van de 19e eeuw en de openlegging van de Zijderoute in de 13e eeuw, oefende het internet een grote zuigkracht uit op allerhande gelukzoekers. Vaak met een eenvoudig businessconcept wisten zij grote sommen geld van investeerders aan te trekken. Alles was daarbij gericht op het bemachtigen van een unieke positie als intermediair op het World Wide Web, waar - zo was de verwachting - kooplustigen zich als zwermen honingbijen op zouden storten.
Nu, enkele jaren later, zijn we getuige van het op het eerste gezicht trieste resultaat. Het internet blijkt vol valkuilen te zitten voor investeerders en is inmiddels bezaaid met verlaten websites. Achteraf is deze teleurstelling grotendeels verklaarbaar, immers nieuw bedachte e-commerce business modellen op het web bleken door hun virtuele karakter betrekkelijk snel te kunnen worden gekopieerd door anderen. Het gevolg was dat bedenker en imitator van zo’n business model elkaar financieel in de afgrond zogen, door alsmaar hogere uitgaven aan reclame en peperdure software om klanten te trekken en vast te houden. Het is daarom niet verwonderlijk dat bij menig belegger en ondernemer een grote terughoudendheid is gerezen naar verdere investeringen in eCommerce en eBusiness technologieën.
Desondanks is het afgelopen decennium de opmars naar een verdergaande “vernetwerking” van bedrijfsleven, overheid en samenleving onstuitbaar gebleken. Deze “vernetwerking” reikt veel verder dan het kunnen verrichten van elektronische aankoop transacties via een website (eCommerce). Er is geen weg meer terug. De te behalen voordelen voor bedrijf, consument en overheid zijn gewoon te groot. Organisaties staan nu voor de uitdaging om de processen achter hun website klantgestuurd in te richten, teneinde meer ‘real-time’ te kunnen reageren en handelen, met aanzienlijke besparingen op operationele kosten. Vragen die hier spelen zijn: ‘doen we de juiste dingen, doen we de juiste dingen goed, hoe consistent en responsief behandelen we onze klanten, kopen we wel slim genoeg in, hebben we wel de juiste partners, is het verstandig meer taken uit te besteden’. Investeringen in nieuwe technologieën moeten passen in en antwoord geven op deze existentiële vragen. Organisaties zijn daarom nu terecht veel kritischer geworden naar hun ICT leveranciers, stellen hogere eisen aan service level agreements en besteden mede, dankzij het ontsluiten van hun ICT infrastructuur via het web, meer en meer functies uit aan gespecialiseerde dienstverleners. Het netto effect hiervan resulteert in een efficiënter en slanker opererend bedrijf binnen een web van elektronische verbindingen met toeleveranciers, logistieke dienstverleners, subcontractors en klanten.
Het is de grote verdienste van de auteur dat hij in dit boek de lezer een haarscherp inzicht aanreikt in de technologische en bedrijfsmatige principes achter het op verantwoorde en juiste wijze inzetten van ICT binnen en tussen bedrijven onderling. Hij zet zo een traditie voort van het onderkennen en in heldere taal verwoorden van nieuwe mogelijkheden van ICT voor ondersteuning van het handelsverkeer, begonnen met het verschijnen van zijn EDI Handboek begin jaren negentig. Hij weet als geen ander zijn rijke ervaring te paren aan een uiterst scherp vermogen om de nieuwste ontwikkelingen op ICT gebied op hun waarde voor het bedrijfsleven te kunnen inschatten. Dit boek is daarom een verademing temidden van de vele oppervlakkige publikaties, waarmee de ondernemer de laatste jaren overspoeld is. Het vormt zo een broodnodige aanwinst, die niet beter getimed had kunnen worden. Juist nu het met de economie minder gaat, is een verstandige keuze in ICT meer dan ooit geboden. Dit boek is daar een onmisbaar hulpmiddel voor.

Prof. dr. René Wagenaar, hoogleraar ICT, TU Delft